വെയിലിലെ ഇത്തിരിവട്ടങ്ങൾ

പഴയ മാളികവീട്ടിലായിരുന്നു അവളുടെ കുട്ടിക്കാലം. ഒന്നാം നിലയിലുള്ള കുത്തനെയുള്ള ഏണി കേറുന്നത് നാലോ അഞ്ചോ വയസ്സുള്ള അവൾക്കൊത്തിരി പ്രയാസമായിരുന്നു, പോരാത്തതിനു ആടുന്ന കൈവരികളും. എങ്ങെനെയെങ്കിലും കേറിച്ചെന്നാൽ‍ നട്ടുച്ചക്കും ഇരുട്ട് നിറയുന്ന വലിയ മുറി; അവളുടെ രാജ്യം. അവിടെ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന പൊളിഞ്ഞ ഫർണ്ണിച്ചറുകൾ കൊട്ടാരവും, ഗുഹയുമൊക്കെയായി മാറും; എപ്പോഴെങ്കിലും കേറിവരുന്ന പൂച്ച, ചങ്ങാതിപുലിയും. ‘ഏകാന്തത‘, ‘ബോറടി‘ ഈ വാക്കുകൾ അവൾക്കന്യമായിരുന്നു. ആ രാജ്യത്ത് സമയം വെയിലിന്റെ പതുക്കെയുള്ള നിറവ്യത്യാസം മാത്രമായി ഒതുങ്ങി നിന്നു. വൈകുന്നേരം ജനലിലൂടെ ചെരിഞ്ഞു വീഴുന്ന വെയിലിൽ കാക്കാത്തൊള്ളായിരം ഇത്തിരി വട്ടങ്ങൾ - ഒരു കണ്ണടച്ചു പിടിച്ചിരുന്നാൽ ആ വട്ടങ്ങൾ വലുതായി മാഞ്ഞു പോകുന്നതും, പിന്നെയും ഇത്തിരിവട്ടങ്ങൾ ആയി വരുന്നതും അവൾക്കു കാണാം.

വൈകാതെ എനിക്കവളെ കാണാൻ പോണം. അവൾ എന്നോട് പറയുന്ന പോലെ വെയിലിലെ ഇത്തിരി വട്ടങ്ങൾ വലുതാകുമോന്നു ഒറ്റക്കണ്ണിലൂടെ നോക്കിക്കാണണം. പിന്നെ അവൾക്കന്യമായ വാക്കുകൾ മറക്കാനും പഠിക്കണം.