Pathetic Fallacy*

മഞ്ഞ് മൂടിയ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവർ‍ ഇരുവരും നടന്നു. എത്ര ശൂന്യമാണ് ഈ മഞ്ഞെന്ന് ഒരാൾ.‍ ചിതറികിടക്കുന്ന ഇത്തിരി പച്ചപ്പിനേയും ശ്വാസം മുട്ടിച്ച് കൊന്നിട്ട്, തികഞ്ഞ നിസ്സംഗതയോടെ അതു പരന്നു കിടക്കുന്നു. തിരിച്ചൊന്നും നൽകാനില്ലാത്തതു പോലെ; ശൂന്യമായ വെണ്മയല്ലാതെ.

എന്ത് ഭംഗിയാ ഈ തൂവെള്ള മഞ്ഞിനെന്നു മറുമൊഴി. ഭൂമിയുടെ നിറങ്ങളെയെല്ലാം സ്നേഹത്തോടെ അടക്കിപിടിച്ചിരിക്കുക്കയാണ് ഈ വെളുപ്പ്. വെയിൽ ഒന്ന് തൊടുമ്പോഴേക്കും –ആയിരം മിന്നാമിനുങ്ങുകളെ സമ്മാനിക്കുന്ന മഞ്ഞ്.

അവർ‍ മറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിട്ടും മഞ്ഞ് പെയുതുകൊണ്ടിരുന്നു, അവർക്കന്യമായ പാട്ടിന്റെ താളത്തിൽ.


(* ഇതിന്റെ മലയാളപദം എനിക്കറിയാം, നിങ്ങൾക്കറിയാമോന്ന് നോക്കട്ടേ;)